Dit verhaal is met uitdrukkelijke toestemming van Evelyn geplaatst. Haar achternaam, woonplaats en herkenbare details zijn weggelaten. Wat bij Romeo gebeurt, blijft bij Romeo.
Mijn naam is Evelyn. Ik ben achtendertig, ik werk hard, en ik was vergeten hoe het voelde om ergens te zijn waar niemand iets van me wilde. Twee jaar lang stond het op mijn lijstje. Niet opgeschreven dat durfde ik niet eens. Gewoon ergens achterin mijn hoofd. Een massage. Maar dan een die anders zou zijn.
Ik heb het bericht drie keer getypt en twee keer gewist. De derde keer drukte ik op verzenden voordat ik erover na kon denken. Wat ik terugkreeg was geen verkooppraatje. Het was rustig. Er werd gevraagd wat ik zocht, waar ik onzeker over was, wat ik juist niet wilde. Ik heb dingen getypt die ik nooit hardop had gezegd. Er kwam geen enkel oordeel terug. Alleen: dat begrijp ik, en dat mag.
De avond zelf. Warm licht, geen felle lampen. Muziek zo zacht dat je hem eerder voelt dan hoort. Het rook naar warme olie en iets houtigs. Ik stond in de deuropening met mijn jas nog aan en dacht: ik kan nog weg. En tegelijk: ik wil helemaal niet weg.
We hebben eerst gepraat. Gewoon, zittend, over niets bijzonders en toen over alles. Hij vroeg waar ik gespannen zat. Ik zei: overal. Hij lachte niet, hij knikte alleen.
Wat ik me het beste herinner is niet één moment, maar het tempo. Er werd nergens haast gemaakt. Handen die eerst alleen maar rustten, zodat mijn lichaam kon wennen. Warme olie tussen mijn schouderbladen. Iedere beweging langzamer dan ik had verwacht, alsof er niets anders bestond dan die anderhalf uur.
Een moment hou ik mijn adem in… doet hij dat nou echt? Een aanraking die iets raakt wat ik al lang niet meer had gevoeld. Ik wist niet of ik wilde dat hij doorging of stopte, en toen besefte ik dat ik helemaal niet wilde dat het stopte.
Ergens halverwege merkte ik dat ik niet meer nadacht. Geen agenda, geen mails, geen stem in mijn hoofd die zei dat ik ergens anders moest zijn. Alleen mijn eigen ademhaling, dieper dan hij in maanden was geweest. Ik voelde iets losschieten in mijn onderrug en ik hoorde mezelf zuchten, en ik schaamde me daar geen seconde voor.
Ik had verwacht dat het spannend zou zijn. Dat was het ook. Maar wat ik niet had verwacht, was hoe veilig het voelde. Alles wat ik vooraf had gezegd, werd gerespecteerd. Er werd gevraagd of het goed was voordat er iets veranderde. Eén keer zei ik: even wachten. Er werd gewacht. Zonder gedoe, zonder uitleg nodig.
Toen het klaar was, was er geen moment waarop ik snel weg moest. Ik heb nog een tijdje gelegen, met een deken over me heen, en ik heb niets gedaan. Helemaal niets. Dat was misschien wel het mooiste deel.
Ik ben teruggegaan. Meer dan één keer. En nee, ik heb het aan bijna niemand verteld, vandaar de titel. Maar toen mij gevraagd werd of mijn verhaal hier mocht staan, zei ik ja. Omdat ik weet dat er vrouwen zijn die precies zo op hun telefoon zitten te kijken als ik twee jaar lang deed.
“Je hoeft niet te weten wat je wilt. Je hoeft alleen nieuwsgierig genoeg te zijn om het te vragen.”
Evelyn, 38
